Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2012/32213 K.2013/28922

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5275 sayılı Yasanın 108/2. maddesi uyarınca birden fazla tekerrüre esas sabıkadan en ağırının infazda nazara alınması olanaklı olduğundan, tebliğnamedeki (2) no'lu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükümde, 5252 sayılı Yasanın 5/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 450 TL'den fazla olamayacağı gözetilmeden, yazılı biçimde fazla adli para cezası tayini,

2- TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan "1000 TL" ibaresi çıkartılarak yerine "450 TL" ibaresinin yazılması ve hükümlerden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından,