Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/1572 K.2013/23963

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıklar hakkında köy sınırlarındaki mera, göl boşluğu ve yola tecavüz suçundan açılan davada hükme dayanak yapılan idari soruşturma raporunda mera olarak nitelendirilen taşınmazların, tapu kaydında ham toprak olarak Hazine adına kayıtlı olması ve şikayetçi köy temsilcisinin suça konu yerin göl boşluğu olmadığını, 2007 yılından sonra mera olarak kullanılmaya başlandığını beyan etmesi karşısında; idari makamlardan suça konu yerlerin suç tarihindeki vasfı ile sonradan vasıflarında değişiklik olup olmadığı sorulup araştırılarak,

teknik bilirkişi marifetiyle mahallinde keşif yapılıp, yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış mera, harman yeri, eğrek yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı da sorularak kesin biçimde saptandıktan sonra, sonucuna göre 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik TCK.nun 154/1. veya Kıyı Kanunu'nun 15. maddeleri uyarınca sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, idari soruşturma belgeleri ile yetinilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

a) TCK.nun 154/1. maddesi uyarınca ceza tayin edilmesine karşın, uygu- lama maddesi olarak TCK.nun 154/2. maddesinin yazılması,

b) Sanık hakkında temel ceza tayin olunurken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

c) CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı olarak, sanığa verilen adli para cezasına esas alınan gün sayısı ile bir gün karşılığı takdir olunan miktar çarpılırken uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi,

d) Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Şarkikaraağaç Asli- ye Ceza Mahkemesinin 2006/20 esas, 2007/61 karar sayılı ilamının infaz şerhinde, şartlı olarak hükmün açıklanmasının geri bırakıldığının belirtilmesi, UYAP’tan alınan sabıka kaydında sanık hakkında infazın kamuya yararlı bir işte çalışma şeklinde yapıldığı anlaşılması karşısında; tekerrüre esas olan hükümde sonradan lehe yasa değerlendirmesi veya başka bir nedenle değişiklik yapılıp yapılmadığı saptanarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,