KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2013/17987 E., 2014/10255 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık ...'in zararı karar tarihinden sonra 05.03.2013. tarihinde bankaya karşıladığı anlaşılmakla, zarar hükümden sonra giderildiğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş ve şikayetçinin kredi kartını değişik zamanlarda birden fazla kullanıldığının anlaşılması karşısında, TCK.nun 43. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık ...'in, suçun sabit olmadığına; sanık ...... müdafiinin, suçun sabit olmadığına, savunma hakkının kısıtlandığına, noksan araştırma ile karar verildiğine, cezanın ertelenmediğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmadığına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:
TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyları üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyları dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun,
5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2013/17987, K. 2014/10255, 22 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama