Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/3941 K.2013/13952

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Esas mahkemesine gitme olanağı olan sanığın yakalama emri üzerine hazır edildiği Diyarbakır 7. Asliye Ceza Mahkemesindeki savunması sırasında, CMK.nun 147. maddesindeki hakları hatırlatıldıktan sonra, ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek istediğine yönelik bir talepte bulunmayıp aksine suçlamayı anladığını, hiçbir baskı altında kalmadan beyanda bulunacağına, müdafii talebi olmadığını bildirmesi ve yargılamaya konu suç için yasada öngörülen hapis cezasının alt sınırının beş yıldan az olması karşısında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkeme- nin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görül- meyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesa- yet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bıra- kılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığa ait adli sicil kaydında mevcut bulunan Lice Sulh Ceza Mahke- mesinin 07.10.2008 gün 2007/15 esas, 2008/134 karar sayılı ilamı uyarınca verilen 100 TL adli cezasının, 1412 sayılı CMUK.nun 305/1-son madde ve fıkraları uyarınca kesin nitelikte olduğu ve diğer tecilli ilamların ise esasen vaki olmamış sayılması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 53. ve 58. maddelerin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak,