Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/7075 K.2013/22431

Gereği görüşülüp düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanığa ait adli sicil kaydında Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/968 esas, 2004/1023 karar sayılı 08.10.2004 tarihli ilamı ile 6136 sayılı Yasanın 15/1, TCK.nun 59/2, 647 sayılı Yasanın 4/1. maddeleri uyarınca adli para cezası ile cezalandırıldığı ve kararın kesinleşdiği belirtilmekte ise de, 2. sırada yer alan tali fişe ilişkin aynı mahkemenin 09.09.2009 gün, 1249-1013 sayılı kararında.

1. sırada belirtilen mahkumiyet hükmünün temyiz üzerine Yargıtay'a gönderildiği, dosyanın 05.04.2007 tarihinde Yargıtay C.Başsavcılığı tarafından 5237 sayılı Yasanın değerlendirilmesi yönünden iade edildiği, 2007/452 esasına kaydı yapılarak 06.06.2007 tarihinde mahkumiyet hükmü kurulduğu, temyiz edilmesi üzerine Yargıtay C.Başsavcılığınca yine 5237 sayılı Yasanın değerlendirilmesi için dosyanın iade edildiği, bu kez 2009/1249 esasına kaydı yapılarak sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda adli sicil kaydı ile mahkemenin 09.09.2009 tarihli kararının iddia bölümü çelişkili olup bu çelişkinin giderilmesi ve buna bağlı olarak da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı mahkumiyet hükmü niteliğinde olmadığından CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yasal engel teşkil etmediği cihetle sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurulup yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunun değerlendirilmesi gerektiği gibi daha önce 3 aydan fazla hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin cezanın ertenlemesine yasal engel teşkil edeceği, sanığın ertelemeye engel bu şekilde bir

sabıkasının bulunmayıp kuşkulu görülen adli sicil kaydındaki cezanın adli para cezası olması nedeniyle TCK.nun 51. maddesi uyarınca yasal engel bulunmadığından sanığın yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işleyip işlemeyeceği tartışılarak bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sanığın daha önceden suç işlediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve erteleme kararı verilmesine yer olmadığına hükmolunması ve 5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca, sanığın yalnızca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması yasaya aykırıdır.