Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/7169 K.2013/19739

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yokluğunda verilen kararın tebliğ edildiği tarihte sanığın başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde bulunduğu, tebligatın bu nedenle usulsüz olduğu anlaşılmakla, öğrenme üzerine gerçekleşen 25.12.2012 tarihli temyiz süresinde kabul edilerek ve yerel mahkemenin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararı kaldırılarak esas hükme ilişkin yapılan incelemede;

Uygulama maddesi adli para cezası da içerdiği halde yalnızca hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulanmasında sanığın maddenin 1. fıkrasında sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, bu yoksunluğunun kendi altsoyu üzerineki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar, diğer hakları yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,