Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2013/9955 K.2014/213

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Yapılan keşifte sanığın suça konu yere tecavüze devam ettiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 10.10.2007 olduğu gözetilmeyerek karar başlığına yanlış yazılması,

2- Bozmadan önce sanık hakkında 765 sayılı Yasanın 513/2, 522. maddeleri ve 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddeleri uygulanmak suretiyle sonuç olarak 390 YTL para cezasına hükmedilmiş, sanığın temyizi üzerine hükmün Dairemizce 06.04.2010 tarih ve 2010/1370 esas ve 2010/5354 karar sayılı bozma kararı ile CMK.nun 231. maddesinin tartışılmaması bakımından sair yönleri incelenmeksizin bozulmuş olduğu anlaşılmakla; mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama sonucu 5237 sayılı TCK.nun 154/1, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uygulanmak suretiyle 3.000 TL ve 80 TL adli para cezasına hükmedildiği,

suç tarihinin temadi sebebiyle 10.10.2007 iddianame tarihi olacağı cihetle bozmadan sonra kurulan hükümde suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Yasanın uygulanmasında bir isabetsizlik yok ise de, hükmedilen ceza miktarı yönünden bozmadan önce hükmedilen cezadan fazlasına hükmolunamayacağı gözetilmeyerek CMUK.nun 326/son madde ve fıkrasına aykırı olarak kazanılmış hakkın ihlal edilmesi,

3- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezaları taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezalarının kararın kesinleşmesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

4- Suça konu yere yapılan ev ve ahırın müsaderesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,