Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2014/23264 K.2014/22075

Elektrik hırsızlığı suçundan sanık Y.. K..'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1.f, 62, maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandı- rılmasına, aynı Kanunun 51. maddesi gereğince cezasının ertelenmesine dair Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2009 tarihli ve 2007/470 esas, 2009/971 sayılı kararının temyiz edilmeden kesinleşmesi üzerine,

sanığın hakkında yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/2-e. maddesi gereğince üzerine atılı suçu işlediği sabit olmadığından bahisle beraatine dair aynı Mahkemenin 24.12.2012 tarihli ve 2012/1287 esas, 2012/1411 kararına karşı müşteki kurum tarafından yapılan temyiz başvurusu üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 23.12.2013 tarihli ve 2013/27616 esas, 2013/30583 sayılı ilamı ile uyarlama yargılama sonucunda mahkemece verilen kararlara karşı itiraz yasa yoluna gidilmesi gerektiğinden bahisle iade kararı vermesi neticesinde,

itirazın reddine dair (BAKIRKÖY) 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.01.2014 tarihli ve 2014/472 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanık Y.. K.. hakkında verilen Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2009 tarihli ve 2007/470 esas, 2009/971 sayılı kararının temyiz edilmeden kesinleşmesi üzerine yapılan uyarlama yargılaması esna- sında, sanık hakkında tatbik olunan ceza fıkrası olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1.f, maddesi 05.07.2012 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'la yürürlükten kaldırılarak,

aynı Kanunun 163. maddesine bir fıkra eklenmek suretiyle elektrik hırsızlığı suçu karşılıksız yararlanma suçuna dönüştürülmüş ve aynı Kanunun 168/5. maddesi gereğince karşılıksız yararlanma suçundan dolayı kamunun zararını 6 ay içinde giderenler hakkında cezaya hükmedilmeyeceğinin düzenlenmesi karşısında bu hususlarda mahkemece bir değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken daha önceki yargılama aşamasında alman 13.07.2009 tarihli bilirkişi raporunda belirtildiği üzere sanığın kastının bulunmadığından bahisle beraat kararı verilemeyeceği cihetle,

itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 22.04.2014 gün ve 28227 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Baş- savcılığının 20.05.2014 gün ve KYB/2014-173574 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki Kanun’un geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, ''madde kapsamına giren suçlarda kurum zararının ödenmesi halinde yargılamaya devam olunmayıp ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilerek işin esasına girilmesinin önlenmesi" amacıyla yasanın kabul edildiği gözetildiğinde, Kanun’un geçici 2. maddesi gereğince,

normal tarifeye göre hesaplanan, vergisiz ve cezasız miktarı ödenmesi hususunda sanığa makul bir süre verilmesi, zararı tamamen ödemesi halinde hakkında cezaya hükmolunmayacağı hususunda usulüne uygun bildirimde bulunarak, ödenmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,

ödenmemesi halinde ise Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.06.2007 tarihli ve 303-131 sayılı ilamında da açıklandığı üzere uyarlama yargılamasının salt yeni yasal düzenlemenin daha lehe sonuç doğurup doğurmadığını saptamakla sınırlı bir yargılama faaliyeti olduğu gözetilerek kesinleşmiş mahkumiyet kararının ardından suç kastı bulunmadığından bahisle uyarlama yargılamasında beraat kararı verilemeyeceği gözetilerek, itirazın kabulü gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi,