Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2014/30069 K.2015/17742

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilam gösterilmemiş ise de, infaz aşamasında 5275 sayılı Yasanın 108/2. maddesi uyarınca en ağır cezayı içeren mahkumiyetin tekerrüre esas alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, sübuta, suç kastının olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmadığına ve cezanın paraya çevrilmediğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK.nun 52. maddesi gözetilerek adli para cezasının tayini için öncelikle TCK.nun 245/1. maddesi uyarınca para cezasına esas alınacak birim gün sayısının belirlenmesi, TCK.nun 61/8. maddesi gereğince bu miktar üzerinden artırım ve indi- rimler yapıldıktan sonra yirmi liradan yüz liraya kadar bir gün karşılığı takdir olunacak miktarla çarpılarak sonuç adli para cezasının bulunması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde doğrudan 100 TL adli para cezasına hükmolunup indirimlerin bunun üzerinden yapılması suretiyle sonuçta sanık hakkında fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu