Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2014/32217 K.2015/15267

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa ile, TCK.nun 142/1-b maddesi yürürlükten kaldırılıp aynı maddenin 2/h fıkra ve bendinde yapılan düzenlemenin açıkça sanık aleyhine bulunması, TCK.nun 152/1. maddesinde yapılan değişikliğin ise cezanın üst sınırı itibariyle sanık lehine olsa da, mahkeminin alt sınırdan ceza tayin etmesi nedeniyle sonuca etkili olmadığı hususları da gözetilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında TCK.nun 245/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında adli para cezasına da hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadı ğından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, usule ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca, sanıkların yalnızca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salı- verilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,