Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2015/14842 K.2016/2798

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL’ye kadar (dahil) para cezaları kesin nitelikte olduğu, dolayısıyla hükmün temyiz kabiliyetinin bulunduğu anlaşılmakla, usulsüz olarak verilen kesinleşme şerhi kaldırılarak hükme yönelik yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5326 sayılı Kabahatler Kanununun 34. maddesine göre, adli emanete alınan 50 TL parayla ilgili karar verme yetkisinin mülki amirliğe ait olduğu gözetilmeksizin, yasal olmayan gerekçeyle TCK.nun 54-55. madde uyarınca müsaderesine karar verilmesi,