Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2016/11232 K.2017/2050

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 01.04.2014 tarihli gerekçeli karar, mahkemece sanığın savunmasında bildirdiği “...” adresi yerine aynı mahalle ve caddedeki 2/2 sayılı daire numarasına tebliğe çıkarıldığı, sanığın adreste bulunmadığından bahisle tebligatın iade edilmesi üzerine adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca hükmün tebliğ olunmuş ise de;

sanığın 21.01.2014 tarihli duruşmada savunmasının alındığı sırada bildirmiş olduğu adres, bu adresin sanığın bilinen en son adresi olduğundan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre tebligatın yapılması gerekirken yapılmadığının anlaşılması karşısında, Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre MERNİS adresine yapılan tebliğ işlemi geçerli olmayacağından, sanığın 05.12.2014 tarihli eski hale getirme isteminin kabulü ile sanık müdafinin 30.12.2014 havale tarihli dilekçesiyle hem infazın durdurulması,

hem temyiz hem de eski hale getirme talebinde bulunduğu ve eski hale getirme hususunda karar verme yetkisinin temyiz aşamasında Dairemize ait olduğu anlaşılmakla. Mahkemenin infazın durdurulması ve temyiz talebinin reddine dair 05.01.2015 tarihli ek kararı da kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;