Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2016/7215 K.2016/8459

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinde de belirtildiği üzere, sanığın yokluğunda verilen kararın bilinen en son adresine yapılması, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya bu adrese tebligat yapılamaması halinde ise adres kayıt sistemindeki adresin bilinen en son adres olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılması gerekmekte olup incelemeye konu olayda, sanık ...'ın bilinen en son adresinin 11.03.2009 tarihinde alınan savunmasında bildirdiği adres olmasına karşın,

sanığın bildirdiği adresten farklı olduğu anlaşılan adres kayıt siste- mindeki adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve sanığa cezaevine girdiği sırada gerekçeli kararın tebliğ edildiğine ilişkin bir tebligatın bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık ...'ın öğrenme üzerine yaptığı 16.04.2015 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla;

yerel mahke- menin sanık ...'ın temyiz talebinin süre yönünden reddine ilişkin 16.04.2015 tarihli ek kararı kaldırılarak ve,,, Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 22.06.2014 tarihli sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin karara karşı yaptığı itirazın reddine dair kararın bu hususta değerlendirme yapma yetkisinin temyiz merciinde olduğu gözetilerek hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek esas hükme yönelik olarak yapılan incelemede :

Oluşa, sanıkların savunmalarına, tanık beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların üzerlerine atılı suçları işlediklerine dair aralarında husumet bulunan mağdurun soyut beyanı dışında mahkumiyetlerine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçlardan sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,