Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2017/14254 K.2019/7059

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ceza Genel Kurulu'nun 13.12.2018 gün ve 2018/112-635 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; sanığın yerel mahkemenin hüküm tarihinden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile uzlaşma kapsamına sokulan TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçu, uzlaştırma kapsamına girmeyen TCK'nın 142/1-b ve 116/1,119-1-c madde ve fıkraları kapsamındaki hırsızlık ve konut dokunulmazlığın ihlal suçları ile birlikte zaman ve mekan birliği içerisinde işlediğinden mala zarar verme suçu açısından uzlaşma hükümlerinin uygulanması mümkün olmadığı anlaşılmakla;

1- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün oybirliğiyle ONANMASINA,

2- Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 116/1. madde ve fıkrası uyarınca 6 ay olarak tayin olunan temel

hapis cezasının, TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca yapılan bir kat artırımı sonucu 12 ay yerine, 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle sonuç cezanın fazla tayini,