Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2017/19037 K.2018/5505

Hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 177/1. maddesi gereğince 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra başlamak üzere, 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına dair Bala Asliye Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli ve 2015/15 esas, 2016/100 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Kanun'un 177. maddesinde düzenlenen hayvanın tehlike oluşturacak şekilde serbest bırakılması suçunun oluşabilmesi için kişilerin hayatı ve sağlığı bakımından tehlike oluşmasının gerektiği, somut olayda ise sanığa ait 3 tane köpeğin, müştekiye ait olan 1 adet büyükbaş hayvanı parçalayarak öldürdüğünün kabul edilmesi karşısında, anılan suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeksizin, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde,

Kabule göre de;

Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin ne şekilde uygulanacağı, süresi ve bu konuda karar verecek merci 5275 sayılı Kanun'un 108. maddesinde düzenlenmiş olup, aynı maddenin 5. fıkrası ile de tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde şartla salıverilmeye ilişkin hükümlerin uygulanacağının hükme bağlandığı,

bu sebeplerle denetimli serbestlik tedbirine ilişkin sürenin infaz aşamasında 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tayin ve tespiti gerektiği gözetilmeden, infazı kısıtlar biçimde sanığın 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23.08.2017 gün ve 3918 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.09.2017 gün ve KYB/2017-50650 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunun 10. maddesine göre ise tebligatın, bilinen en son adresinde yapılması gerekmektedir. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmaması veya tebligat yapılamaması halinde adres kayıt sisteminde bulunan adresine yapılır.

İncelenen dosyada; sanık ...'un bilinen son adresinin 04.04.2016 havale tarihli dilekçesinde belirttiği “...” olduğu ancak; gerekçeli kararın, hükümlünün bilinen en son adresi yerine doğrudan mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, tebliğ işleminin geçersiz olması nedeniyle hükmün usulen kesinleşmediği belirlenmiş olmakla, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından,