Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2017/22904 K.2018/9949

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın 25.09.2014 tarihinde talimat mahkemesince alınan savunmasında lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin isteğinin 5237 sayılı TCK.nun 52/4. madde ve fıkrasındaki mehil verilme ve taksitlendirme hükmünün uygulanması talebini de kapsadığı halde, bu konuda karar verilmemesi,

2- Sanık hakkında TCK.nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilirken adli sicil kaydındaki en ağır cezayı içeren Osmancık Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/94 Esas, 2009/158 Karar sayılı ilamında iki ayrı 1 yıl 8 ay hapis cezasının esas alınması ile yetinilmesi gerekirken, aynı ilamda 2 ay 15 gün hapis cezasının da tekerrüre esas alınmasına karar verilmesi,

3- T.C. Anayasası’nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 5/1 maddesi gereğince,

sanığın talebi üzerine baro tarafından görevlendirilen müdafie yapılacak ödemenin yargılama gideri olarak hatırlatılmasına ve sanığın mahkumiyeti halinde kendisinden tahsil edileceğinin ihtarına rağmen hakkında mahkumiyet kararı verilen sanığa yüklenen 2015 yılı Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafii ve Vekillerine Yapılacak Ödemelere İlişkin Tarife'nin 4/1-c maddesi gereğince 340 TL'nin yargılama giderinden sayılmaması,