Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2017/26419 K.2019/11452

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Hükmün tarihi, tayin olunan cezanın miktar ve nev'i dikkate alındığında 14.04.2011 tarih 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 23.03.2005 tarihli ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca hükümler kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, sanıkların temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında hüküm kurulurken ''...sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılmadığından ve suç sonucu sebep olunan zarar giderilmediği ve sanığın İstanbul 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/1079 Esas 2009/1054 Karar sayılı dosyasında hakkında mahkumiyet kararı verildiği ve mahkumiyet kararının hükmün açıklanmasının geriye bırakılarak 5 yıllık denetim süresine tabi tutulduğu, bu denetim süresi içersinde tekrar kasıtlı bir suç işlediği...'' gerekçeleriyle CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş olmakla, mahkemece yasal ve yeterli gerekçe gösterildiğinden tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Temel ceza belirlenirken hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının ayrıca gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,