Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2018/11834 K.2019/11952

Mala zarar verme suçundan sanıklar ... ve ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 29/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2016 tarihli ve 2015/156 esas, 2016/495 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre,

1-Katılan sanık ...’un 21.08.2014 tarihinde kollukta alınan ifadesi sırasında gözlüğünün zarar görmesi olayına ilişkin mala zarar verme suçundan dolayı sanıklar hakkında şikayetçi olmadığı gibi, mala zarar verme olayından ilk kez kovuşturma aşamasında 07.04.2015 tarihli celsede alınan savunma ve ifadesi sırasında bahsettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı Kanun’un 73/1. maddesinde yer alan 6 aylık hak düşürücü sürenin dolmasından sonra yapılan şikayet beyanının sonuca etkili olmadığı gözetilmeden, sanıklar hakkında atılı suçtan açılan kamu davalarının 5237 sayılı Kanun’un 73/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddeleri uyarınca ayrı ayrı düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2- Sanık ...'in gözünde gözlük olan katılan ...'a vurması sonucu katılanın yaralanmasına ve gözlüğünün kırılmasına neden olduğu olayda, işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet verdiğinden yaralama ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesi gereğince en ağır cezayı gerektiren yaralama suçundan dolayı cezalandırılması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde; isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek ... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.11.2018 gün ve 2017/5323 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.11.2018 gün ve KYB/2018-942321 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Hükümlüler ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik 1 nolu kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

TCK.nın 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikayete tabi olup, katılan sanık ...'un 21.08.2014 tarihinde kollukta alınan ifadesinde gözlüğünün zarar görmesi olayıyla ilgili olarak hükümlülerden şikayetçi olmadığı ve 6 aylık hak düşürücü sürede de bu yönde şikayetinin bulunmadığının, bu sürenin geçmesinden sonra yapılan şikayet beyanınında sonuca etkili olmadığının anlaşılması karşısında; davaların şikayetten vazgeçme nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla yazılı biçimde mahkumiyet kararları verilmesi,

Yasaya aykırı ve ... Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden, ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15.12.2016 tarih ve 2015/156 esas, 2016/495 sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, mala zarar verme suçundan açılan kamu davalarının 5237 sayılı TCK.nın 73/6. ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. madde ve fıkraları uyarınca düşürülmesine, hükümlüler hakkında bu suçtan hükmedilen cezaların infaz edilmemesine, dosyanın ... Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

2) Hükümlü ... hakkında katılan sanık ...'a yönelik yaralama suçundan kurulan hükme yönelik 2 nolu kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde ise;

Hükümlü ...'in, gözünde gözlük olan katılan sanık ...'a vurması sonucu yaralanmasına ve gözlüğünün kırılmasına neden olduğu olayda işlediği bir fiil ile birden fazla suçun oluşmasına sebebiyet verildiğinden yaralama ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı TCK.nın 44. maddesinin uygulanması ve meydana gelen suçların en ağırı olan mala zarar verme suçundan hüküm kurulmasıyla yetinilmesi gerektiği ayrıca kasten yaralama suçundan da hüküm kurulamayacağı anlaşılmakta ise de, mala zarar verme suçu açısından şikayet yokluğundan ceza verilemeyeceği anlaşıldığından yaralama suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından,