Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2018/3372 K.2020/10221

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği, dosya kapsamına göre, sanığın iddialarının bir kısım maddi vaka ve somut olgulara dayandığı, iddialarını ispat edememesinin iftira suçunun kanıtı sayılamayacağı ve eyleminin suç işlemediğini bildiği kimselere suç atmak biçiminde olmayıp T.C. Anayasasının 74. maddesi ile garanti altına alınan anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunması nedeniyle unsurları itibariyle oluşmayan iftira suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

II- Kabul ve uygulamaya göre de

1- Sanığın iftira suçunu, aynı fiil ile birden fazla kişiye karşı işlemesi nedeniyle cezasından TCK.nın 43/2. maddesi gereğince artırım yapılması gerekirken yazılı şekilde iki ayrı hüküm kurulması,

2- İftira suçunu fiilin maddi eser ve delillerini uydurarak işlemediği anlaşılan sanık hakkında, TCK.nın 267/2 maddesinin tatbik edilmek suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

3- Sanığın adli sicil kaydında yer alan Sinop Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/103 Esas, 2014/325 Karar sayılı ilamının kesin nitelikteki adli para cezasına ilişkin olduğu gözetilmeden tekerrüre esas alınması,