Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2018/3631 K.2020/14414

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tekerrüre esas alınan "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçuna ilişkin mahkumiyet hükmünden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la TCK.nın 191. maddesindeki uyuşturucu madde bulundurma suçunun yeniden düzenlenmesi, aynı Kanun'la 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddesinin 2. fıkrası gereğince uyarlanması sonucu "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve koşulları gerçekleştiğinde CMK.nın 231. maddesinin 10. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesi halinde bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazının reddine, ancak;

Hükümde suç adının "başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması" yerine "iftira" olarak yazılması ve sevk maddesi olarak TCK.nın 268. maddesinin gösterilmemesi,