KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2018/6474 E., 2019/2170 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Şubat 2019
- İhbarname No
- KYB - 2018/44824
Karar Metni
338 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Mala zarar verme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair HATAY 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2018 tarihli ve 2016/462 esas, 2018/62 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunu da kapsayan "Şahsi cezasızlık sebebi veya cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebep" başlıklı 167/1. maddesinde yer alan "(1) Yağma ve nitelikli yağma hariç, bu bölümde yer alan suçların;
a) Haklarında ayrılık kararı verilmemiş eşlerden birinin, b) Üstsoy veya altsoyunun veya bu derecede kayın hısımlarından birinin veya evlat edinen veya evlatlığın, c) Aynı konutta beraber yaşayan kardeşlerden birinin, zararına olarak işlenmesi halinde, ilgili akraba hakkında cezaya hükmolunmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, dosya kapsamına göre, suç tarihi olan 2015 yılında müşteki ... ile sanık ...'in kayden evli olmaları nedeniyle sanığın cezalandırılamayacağı gözetilmeksizin,
yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 17.05.2018 gün ve 3786 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.05.2018 gün ve KYB/2018-44824 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Nüfus kayıt örneğine göre, suç tarihinde katılanın eşi olduğu anlaşılan hükümlü hakkında, 5237 sayılı TCK.nun 167/1-a ve 5271 sayılı CMK.nun 223/4-b maddeleri kapsamında şahsi cezasızlık hükümleri gereğince, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmolunması,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2018/6474, K. 2019/2170, 18 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama