Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2018/9047 K.2018/11335

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 02.12.2014 gün ve 2014/3-28 esas 2014/537 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; mağdurların kanuni temsilcisi ile mağdurlar için 5271 sayılı CMK'nun 234/2. maddesi uyarınca görevlendirilen vekilin iradelerinin çelişmesi halinde, kanuni temsilcinin iradesine üstünlük tanınması gerekmektedir.

Somut olayda 15 yaşından küçük olmaları nedeniyle ayırt etme gücü bulunmayan yaşı küçük mağdurların kanuni temsilcisi olan anne ve babalarının sanıktan şikâyetçi olmadıklarını ve kamu davasına katılmak istemediklerini beyan etmiş olmaları karşısında; mağdurlara 5271 sayılı CMK'nun 234/2. maddesi uyarınca mahkemenin talebi üzerine baro tarafından görevlendirilen vekilin hükümleri temyiz yetkisi bulunmadığından, mağdurlar vekili tarafından yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Katılan kurum vekilinin temyizine gelince

1- Tehdit suçundan doğrudan zarar görmeyen Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkemece katılma kararı verilmiş olmasının da hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle; Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Eziyet suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Oluşa, mağdurların aşamalarda değişmeyen ve birbirleriyle uyumlu beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın mağdurlara karşı eylemlerinin sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde gerçekleşmemesi nedeniyle, eziyet suçunu oluşturmadığı, ancak kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı gerekçeler ile beraat kararları verilmesi,