KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2019/10016 E., 2020/14880 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Temmuz 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İftira
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü:
İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği, somut olayda; sanığın içki içtikten sonra gelen hesabın hepsini ödeyememesi nedeniyle iş yeri sahipleri ile tartıştığını ...'nın arabasıyla kendisini Şahin tepesi olarak bilinen yere götürdüğünü, arkalarından gelen diğer sanıklarla birlikte hesabı ödememesi nedeniyle sopalarla dövdüklerini belirterek haklarında şikayetçi olduğu,
sanık hakkında ilk müracaat ettiği aile hekimi tarafından 06.04.2012 günü saat 07.15 de tanzim edilen raporda alında solda künt cisimle oluşmuş 2x2 cm'lik kesi ve göğüste ve sırtta çok sayıda ekimozlar saptandığı, sanığın daha sonra Cumhuriyet Savcılığına müracaat ederek yaralanmaların onların üstüne doğru gelmesi nedeniyle kaçarken düşmesine bağlı olarak oluştuğunu bildirdiği,
doktor raporunda yer alan yaralanmalar nazara alındığında şikayetin maddi vakıalara dayanması nedeniyle eylemin Anayasanın 74. maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu anlaşılmakla, yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,
Kabule göre ise;
1-Sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükümler bakımımdan, tek eylemle birden fazla sanık hakkında isnatta bulunulması nedeniyle tek hüküm kurulup TCK.nın 43/2. maddesi uyarınca cezasından artırım yapılması gerekirken yazılı şekilde 7 ayrı mahkumiyet kararı verilmesi,
2- Sanık Cumhuriyet Başsavcılığında verdiği ifadede önceki beyanından dönmüş olmakla hakkında TCK.nın 269/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2019/10016, K. 2020/14880, 2 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama