Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/13427 K.2019/11083

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanunun ''Mülkiyet hakkının içeriği'' başlıklı 683. maddesi: ''Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir'' hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırları içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen ''komşu hakkı'' bölümünde yer alan 740. maddesi ise, başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirebileceği hükmünü içermektedir.

Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dal ve kökler uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği gibi, bu zararın mahkeme aracılığı ile giderilmesini de isteyebilir.

Somut olayda; sanığa isnat edilen dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı anlaşılmakla; sanığın komşusu olan mağdura ait 5 adet ağacının dallarını keserek mala zarar verme suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın kendi arazisinde bulunan fındıklıklarına zarar verdiğini düşünerek ağaçların dallarını kestiğine dair savunması, mağdurun, ağaçların sanığın arazisine gölge yaptığı yönündeki bozma sonrası alınan beyanı, 01.11.2013 tarihli bilirkişi raporunda mağdurun bahçesindeki 2 adet elma ağacı ve bir adet incir ağacının sınıra sıfır mesafede olduğu,

1 adet dut ağacının sınıra 1,70 metre mesafede olduğu, 125 ada 62 parsel numaralı taşınmaz üzerinde mevcut olan elma, incir ve dut ağaçlarının ve kesilmiş olan dallarının tarım tekniği açısından 125 ada 62 parsel numaralı taşınmaza uygun mesafede yetiştirilmediği ve bu ağaçların bu nedenden dolayı sanığın taşınmazına zarar verdiği yönündeki tespit karşısında; eyleminin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 740. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen hukuka uygunluk sebebi kapsamında kaldığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde uzlaşma nedeni ile düşme kararı karar verilmesi,