Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/15485 K.2020/20260

Gereği görüşülüp düşünüldü:

A-Sanık hakkında şikayetçi ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık tarafından yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK.nın 141/1. maddesi kapsamındaki hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi uygulanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı sair yönler incelenmeksizin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

B-Sanık hakkında şikayetçi ...'e yönelik başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık tarafından yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın şikayetçinin kaybettiği sürücü belgesine kendisine ait fotoğrafı yapıştırarak sahte sürücü belgesi oluşturduğu ve bu belgeyi kullanarak SS 36 nolu ... Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifinde şoför olarak çalıştığı, hakkında bulunan yakalama kararları nedeniyle soruşturma ve kovuşturma

yapılmasını engellemek amacıyla şikayetçiye ait kimlik bilgilerini kullandığı iddia olunan somut olayda; sanığın hangi suç soruşturma veya kovuşturma işlemlerinden kurtulmak için şikayetçiye ait kimlik bilgilerini nerede, nasıl ve ne zaman kullandığı, suçun unsurlarına ve vasfına ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğunun kuşkuya yer vermeyecek şekilde araştırılması ve tespit edilmesi,

işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, mağdura ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması halinde TCK'nın 268/1 yollamasıyla TCK'nın 267/1 maddesinde düzenlenen ''başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması''suçunu;

bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçunun, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşacağı gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Dosya ve UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede; sanık hakkında aynı mağdura yönelik 06.09.2013 tarihli benzer eylemi nedeniyle hakkında Gülnar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/10 Esas,2016/15 Karar sayılı dosyasında, 23.07.2013, 27.05.2013 ve 30.05.2014 tarihli benzer eylemler nedeniyle Anamur 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/635 Esas, 2015/837 Karar sayılı dosyasında kamu davaları açıldığı ve hakkında mahkumiyet kararları verildiği anlaşılmakla;

dosyanın taraf ve akıbetlerine ilişkin belgelerin tamamının denetime elverişli olacak şekilde aslı veya onaylı suretlerinin dosya içeriğinde bulunmaması karşısında, başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu bakımından mükerrer cezalandırmanın önlenmesi bakımından, sanık hakkındaki söz konusu dosyalarının getirtilerek iş bu dosya içine konulması, derdest olmaları halinde birleştirilip; suç ve iddianame tarihleri nazara alınarak aynı mağdura karşı olan eylemi arasında hukuki ve fiili kesinti bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra ayrı suç mu oluşturduğu,

yoksa zincirleme suç nedeniyle TCK.nın 43. maddesinin uygulanmasının gerekip gerekmeyeceğinin tespiti ve dava dosyalarının kesinleşmiş olması halinde ise hukuki ve fiili kesintinin olmaması halinde bulunacak sonuç ceza ile kesinleşen hükümdeki sonuç ceza arasındaki fark kadar ek cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,