Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/20538 K.2021/3908

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-)7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres esas alınarak,

Tebligat Kanununu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

mercii tarafından, tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-89 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği halde somut olayda;

hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra hükmün açıklanmasını gerektiren koşullarının oluşup oluşmadığının tespiti bakımından suça sürüklenen çocuk adına çıkarılan meşruhatlı davetiyenin öncelikle duruşmada bildirdiği adrese tebliğ edilmesi gerektiği ancak suça sürüklenen çocuğun katıldığı 05.03.2013 tarihli duruşmada adres tespitinin yapılmadığı bu nedenle meşruhatlı davetiyenin adres imkansızlığı nedeni ile 20.04.2015 tarihinde tebliğ edilemediği anlaşıldığından Tebligat Kanunu hükümlerine göre hareket edilerek,

MERNİS adresine tebligat çıkarılıp duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği gözetilmeden, yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,