KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2019/2208 E., 2019/3438 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İbadethanelere ve mezarlıklara zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
604 kelime·3 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü: I- Sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde; Oluşa ve dosya kapsamına göre, mahkemenin delilleri takdir ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip, gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan Cumhuriyet Savcısının, sübuta yönelik temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında ibadethanelere zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;
Suç tarihi itibariyle 15 yaşını doldurup 18 yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuğa yüklenen TCK.nun 153/1. maddesinde yazılı ibadethanelere zarar verme suçunun yasa maddelerinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1...e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde belirlenen 7 yıl 12 aylık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış.
Cumhuriyet Savcısının ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün
olduğundan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1...e, 66/2, 67/4. ve CMUK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2019/2208, K. 2019/3438, 11 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama