Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/23597 K.2020/11314

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesi uyarınca “tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır” hükmü ile 6099 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonucunda anılan maddeye eklenen “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi,

bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır” ek fıkra hükmüne aykırı olarak sanık ...’ün yokluğunda verilen kararın sanığın dosyadaki bilinen en son adresi olan 19.07.2013 tarihli sorgusunda beyan ettiği .... adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılması yerine doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla; hükümden sonra vekaletname sunan sanık müdafinin 10.08.2015 tarihli dilekçesi ile yaptığı temyiz talebinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suça konu sahte paraların ele geçmesine ilişkin 14.07.2017 tarihli tutanak içeriğinde aramanın, Fatih Kaymakamlığının 02.07.2007 gün ve 2007/Ad.716 sayılı arama kararına istinaden yapıldığı belirtilmesine göre, sözü edilen arama kararının aslı ya da onaylı örneğinin temin edilerek, otoda yapılan aramaya ilişkin CMK.nın 116-119. maddeleri uyarınca alınmış "adlî arama kararı" veya "yazılı arama emri" olup olmadığının veya "yer, zaman ve süre" yönünden somut olaya uygunluk gösteren "önleme araması" kararı bulunup bulunmadığı araştırılıp, varsa temini ile dosyaya eklenmesi ve sonucuna göre oto aramasında ele geçirilen sahte paralar yönünden sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hükümler kurulması,