Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/4430 K.2021/21128

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının miktarına göre hükmün, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanık müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık hakkında tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Sanığın olay günü, kendi telefonuna gelen mesaj sebebi ile tartıştığı eşi olan mağduru darp ederek basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, "seni öldürürüm" diyerek tehdit edip, evden çıkmamasını tembihledikten sonra, ikamet kapısını kilitleyerek evden ayrılması şeklinde gerçekleşen eyleminin, kül halinde 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 109/3-e maddesinde yer alan cebir, tehdit uygulamak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, tehdidin suçun unsuru olduğu ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceği, 5237 sayılı Kanunun 44. maddesi uyarınca sadece en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 3-e maddesi gereğince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, eylemin bölünerek yazılı şekilde iki ayrı suçtan mahkumiyet hükmü kurulması,