Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2019/4795 K.2021/21880

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-) Sanık hakkında hakaret suçundan ve kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında hakaret ve basit yaralama suçlarından tayin edilen adli para cezalarının nevine ve miktarına göre hükmün, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-) Sanık hakkında tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a)Sanığın eyleminin, kül halinde cebir ve tehdit kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu ve tehdit fiilinin, suçun unsuru olduğu, ayrı bir suç olarak değerlendirilmeyeceğinden cihetle; 5237 sayılı Kanunun 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan tek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde eylemleri bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulması suretiyle CMK'nın 225/1. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

b)Sanığın, eşi olan mağduru, babasının evine götürmek istediği, mağdurun ise kayınbabasının evine gitmek istememesi üzerine, sanığın mağdurun kafasına ve göğüs bölgesine vurarak, gelmezse öldüreceğini söyleyerek kolundan tutup zorla araca bindirip götürdüğü anlaşılmakla; sanığın eyleminin TCK'nın 109/2, 109/3-e maddelerine uyduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek TCK'nın 109/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,