KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2019/6779 E., 2021/2588 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Şubat 2021
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suçlar
- Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü:
I- Suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde,
Yokluğunda verilen ve 12.02.2015 tarihinde usulüne uygun tebliğ olunan hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 02.03.2015 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,
II- Suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz talebinin incelenmesine gelince,
Uygulama koşulları oluştuğu halde, TCK'nın 109/3-a-f maddelerinin uygulanmaması, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi karşısında sonuca etkili görülmediğinden, ayrıca eylemin birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirilmesi nedeniyle arttırım yapılırken, uygulama maddesinin 109/3-b yerine 109/3-f olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine, ancak;
Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 109/2. maddesi uyarınca temel hapis cezası belirlenirken, birden fazla nitelikli halin gerçekleşmesi nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılacağının belirtilmesi ve aynı Yasanın 109/3. maddesi ile yapılan bir kat arttırım neticesinde cezanın ''6 yıl'' olarak tayin olunması karşısında, hapis cezasının yapılan maddi hata sonucunda ''3 yıl'' yerine ''2 yıl'' şeklinde yazılması,
Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2019/6779, K. 2021/2588, 22 Şubat 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama