Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/11204 K.2023/1852

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bolvadin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.06.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun(5237 saylı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Bolvadin Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 3.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, bir sebep içermemektedir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, katılana ait 2588 parsel sayılı tarlayı ekmek suretiyle tecavüz ettiği iddia edilmiştir. 2.Suça konu 2588 numaralı parsel tapuda katılan adına kayıtlıdır. 3.Sanık suça konu taşınmazın kendisine ait olduğunu beyan etmiştir. 4.Katılan, ekmemesini söylediği halde sanığın tarlasını ektiğini beyan etmiş ve uzlaşmayı kabul etmemiştir. 5.Olay yeri tespit tutanağında, suça konu tarlanın tamamının ekili olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükümde sanığın ikrarı, katılan beyanı, olay yeri görgü ve tespit tutanağı, tapu kayıtları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın bir hakka dayanmaksızın katılana ait 2588 Parsel sayılı tarlayı ekmek suretiyle işgal ettiği ve katılanın tasarrufunu engellediği anlaşıldığından hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın bir sebep içermeyen temyiz istemi reddedilmiştir.

3. Sanık hakkında kurulan hüküm, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen sanık hakkında hükmolunan 5 ay süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine ve sonuç ceza olarak adli adli para cezasına hükmedilmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarının kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olduğu gözetilmeden, anılan maddedeki hak yoksunluklarına karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR