Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/12300 K.2021/1750

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre tebligat, "tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır" hükmü gereği, sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın duruşmada bildirdiği adresine tebligat yapılmadan doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca tebliğ edilmesinin hukuki sonuç doğurmayacağı, bilinen en son adresine çıkartılan tebligat yerine mernis adresine 10.03.2016 tarihinde yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu cihetle;

öğrenme üzerine adı geçen sanığın anılan kararı yasal sürede temyiz ettiğinin ve eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz istemi bulunması halinde inceleme yerinin Yargıtay’ın ilgili Dairesi olduğundan mahkeme tarafından verilen 23.07.2020 tarihli ek kararın da hukuken yok hükmünde olduğu öngörülerek ve sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın gerçek kimliğini 24.05.2006 tarihinde açıkladığı ve suç tarihinin "24.05.2006" olduğu anlaşılmakla gerekçeli karar başlığında "18.11.2009" olarak yanlış yazılan suç tarihinin mahallinde bilahare düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın eylemine uyan suçun yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirlenen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihi olan 24.05.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla; sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık