Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/13516 K.2023/6980

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Erdemli Cumhuriyet Başsavcılığının 11.09.2012 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmaları istemi ile dava açılmıştır. 2. Erdemli 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı 3 yıl 4 ay, kasten yaralama suçundan ise sanıklar ..., ... ve ... hakkında ayrı ayrı 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... temyiz dilekçesinde; hükümleri temyiz ettiğini beyanla somut bir temyiz nedenine yer verilmemiştir. 2. Sanık ... müdafinin temyiz isteği; cezalandırmaya yeterli delil olmadığına, haksız tahrik ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, suç kastı bulunmadığına ve sair temyiz nedenlerine ilişkindir. 3. Sanıklar ... ve ... müdafinin temyiz isteği; cezalandırmaya yeterli delil olmadığına, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, suç kastı bulunmadığına ve sair temyiz nedenlerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanık ...'nün suç üstü hali olmamasına rağmen katılanı karakola götürmeleri için diğer sanıklara teslim ettiği, sanıkların katılanı karakola götürmeyerek ormanlık bir alana götürerek darp ettikleri ve olay yerinde bırakarak kaçtıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin TCK'nın 109/3-b maddesi yerine 109/2-b maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Tüm dava dosyası içeriği, katılanın istikrarlı anlatımları, 23.10.2011 tarihli olay tutanağı, katılanın yaralanmasına ilişkin 15.10.2014 tarihli Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporu ve sanıkların aşamalarda birbirleriyle çelişen savunmaları birlikte değerlendirildiğinde; sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve sanıklar ..., ... ve ... hakkında kasten yaralama suçlarının unsurlarının oluştuğuna dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş ve sanıklar ..., ... ve ... müdafinin cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığı ve suç kastı bulunmadığına dair temyiz itirazları yönünden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanıkların katılanı kaçırıp ormanlık alana götürdükten sonra 15.10.2014 tarihli raporda belirtildiği üzere basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladıkları ve bu şekilde şahsına zarar verdikten sonra adresini bilmediği ormanlık bir alanda bırakıp kaçtıklarının anlaşılması karşısında, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartları oluşmadığından, sanıklar ..., ... ve ... müdafinin TCK'nın 110 uncu maddesinin uygulanması gerektiğine dair temyiz itirazları yönünden hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanık ...'in adli muayene raporunda, vücudunda eski yara bulunduğunun tespit edilmesi ve katılan tarafından karşılıklı olarak birbirlerini darp ettiklerine dair soyut iddia dışında delil bulunmaması karşısında, sanık ... müdafinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine dair temyiz itirazı yönünden hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yukarıda izah edilen gerekçeler ile birlikte yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar ..., ... ve ... müdafi ve sanık ...'un diğer temyiz nedenleri yönünden de hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış ve yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR