Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/18331 K.2022/19186

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, katılana kiraladığı katılanında işyeri olarak kullandığı suça konu dükkana girip eşyaları dışarı çıkartıp anahtarını değiştirip taşınmazı kullanmasına engel olmak şeklindeki eyleminin iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve hakkı olmayan tecavüz suçunu oluşturduğu atılı suçların, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında kalması nedeniyle ceza muhakemesi şartı olan uzlaşma hükümlerinin uygulanması zorunlu olduğundan, öncelikle uzlaşma girişiminde bulunularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraat iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

a-İşyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün gerekçesinde sanığın sabıkalı geçmişi nazara alınarak TCK'nın 58.maddesinin uygulanmasına karar verilip kısa kararda koşulları oluşmadığından TCK'nın 58. maddesinin uygulanmamasına karar verilerek hükümde çelişki yaratılması,

b-Sanığın adli sicil kaydında yer alan ilamın taksirle yaralama suçuna ilişkin olması karşısında kasıtlı bir suçtan engel mahkumiyeti bulunmayan sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231/6-b madde, fıkra ve bendi uyarınca, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda oluşan kanaate göre hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, “sanığın geçmiş sabıkalı haline göre yasal koşulları oluşmadığından sanık lehine CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" şeklinde yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,