Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/18767 K.2021/19173

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-5237 sayılı TCK'nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir.

Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda; hırsızlık suçunun şüphelisi olarak yakalanan sanığın kolluk görevlilerine olay tarihinde mağdur kardeşine ait kimlik bilgilerini verdiği ve buna istinaden soruşturma evraklarının düzenlendiği, mağdurun hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından yargılandığı davada delil yetersizliğinden beraat ettiği ve sanmık hakkında atılı suçlardan soruşturma ve kovuşturma yapılmadığı anlaşılmakla, eylemin basit yargılama usulüne tabi olan TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen "resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi;

2-Kabule göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 267/.1 maddesi uyarınca uygulama yapılırken bu hükme yollama yapan aynı Kanunun 268. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5237 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,