Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/19438 K.2023/9329

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerekmektedir.

Dosya kapsamına göre sanık ...'ın yokluğunda verilen kararın, duruşmada bildirdiği adrese doğrudan Tebligat Kanunu’nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre yapıldığı, açıklama kısmına tebliğ imkansızlığı yazılarak muhtara teslim edildiği,

sonrasında ise MERNİS adresine yapılmak istenildiği ve açıklama kısmına taşınma nedenli iade geldiği yazıldığı ve yapılan tebliğ işlemleri usulsüz olduğu anlaşılmakla, gıyabi hükmün Dairemizin Tevdii ilamı ile birlikte 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak sanık ...'a usulüne uygun tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek Tebliğname düzenlendikten sonra iadesi,