Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/19441 K.2021/4367

Gereği görüşülüp düşünüldü: Sanık ... hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan yapılan yargılama sonunda; 5237 sayılı TCK.nın 245/1 5. maddesi uyarınca mahkumiyetine dair Van 6. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08.12.2014 gün ve 2014/60 Esas, 2014/485 Karar sayılı hükmün sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 26.04.2018 gün ve 2017/25383 Esas, 2018/4800 Karar sayılı onama ilamına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.12.2020 gün ve KD-2020/103758 sayılı itiraznamesi ile itiraz edilmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle, itirazın kabulü ile gereği düşünüldü;

Katılan ... ile sanık ...’ın birlikte Yüksekova’da askerlik yaptığı, katılan ...’in, sanık ...’a, ailesinin acilen paraya ihtiyacı olması nedeniyle posta yoluyla göndermesi için 1500-TL nakit para verdiği ve Ziraat Bankası hesabında bulunan 150 TL'yi çekerek toplam 1.650 TL göndermesini istediği, bu amaçla bankamatik kartını ve şifresini verdiği, sanığın hesapta bulunan 150 TL'yi katılanın rızası dahilinde çektiği ancak daha sonra parayı posta yoluyla göndermediği anlaşılan olayda;

sanığın eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu ancak sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan Şemdinli Sulh Ceza Mahkemesi’nin 27.04.2010 tarih ve 2009/87Esas, 2010/88 Karar sayılı dosyasında mahkumiyet kararı verildiği ve bu kararın da temyiz edilmeksizin 13.09.2010 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla; açılan bu davanın mükerrer olduğundan bahisle CMK.nın 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,