Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/412 K.2020/10982

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün gerekçesinde; “Sanığın TCK.nın 154/2. maddesi gereğince iki kez cezalandırılması istenilmiş ise de sanığın atılı suçu yalnızca bir kez işlediği vicdani kanaatine varılarak sanığın bir kez cezalandırılması yoluna gidildiği” belirtilerek eylemin tek suç oluşturduğu kabul edilerek hüküm kurulduğu anlaşılmakla, tebliğnamede yer alan görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığa yüklenen suçun kesintisiz suçlardan olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği 18.03.2013 iddianame tarihi olacağı gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında 2012 olarak yazılması

2- Dosya kapsamına göre sanık hakkında hürriyeti sınırlandıracak gözaltı veya tutuklama kararı bulunmamasına rağmen mahsup hükümlerinin uygulanması,

3- Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK.nın 52/4. maddesi gereğince, infazı kısıtlar biçimde ihtarat yapılması,

4- Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nın 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında; hükümde, infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceğinin sanığa ihtar edilmesine karar verilmesi,