Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/6016 K.2022/12999

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan doğrudan tayin edilen adli para cezasının nevine ve miktarına göre hüküm, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Tüm dosya kapsamına göre; diğer sanıklar Kayucu aile fertlerinin taş ve sopalarla evine saldırmaları üzerine av tüfeği ile mağdurları korkutmak amacıyla 5-6 kez havaya doğru ateş etmesi şeklindeki eylemin belli kişilere karşı olması hususu göz önüne alındığında, TCK.nın 106/2-a, 43/2. maddelerine uyan silahla tehdit suçunu oluşturmakla, TCK.nın 44/1. maddesinde yer alan "işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır" hükmü karşısında sanığın silahlı tehdit suçundan mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması,

b)Müştekilerden sanığa yönelen saldırının niteliği dikkate alındığında eylemini, bu saldırıyı defetme amacıyla gerçekleştirdiğini savunan sanık hakkında TCK 25. maddesinde düzenlenen meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin karar yerinde tartışılmaması,