KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2020/6315 E., 2021/2828 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Şubat 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İftira
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Gereği görüşülüp düşünüldü: Suç uydurma fiili işlenmediğini bildiği bir suçu yetkili mercilere işlenmiş gibi ihbar etmek ya da işlenmeyen bir suçun delil veya emarelerini soruşturma yapılmasını sağlayacak biçimde uydurmakla gerçekleşir. Ancak, uydurulan suçun faili olarak gerçek bir kişi gösterilmiş ise, fiil iftira suçunu oluşturur.
Bu açıklamalar ışığında somut olayda; sanık ...' nun 21.04.2013 tarihinde Polis Merkezine başvuruda bulunarak kullanmakta olduğu 0543 ...numaralı hattına 0543... numaralı hattan tehdit ve hakaret içerikli mesajlar geldiğini belirterek hat sahibinden şikayetçi olması üzerine mağdur ... hakkında soruşturma başlatılarak açılan davada Vodafone Şirketine yazılan müzekkere cevabında "... 0543 .. numaralı hattın 2013 yılının 1,2,3,4.
Aylarında mağdur ... adına iptal konumunda olduğu, 2013 yılının Mayıs ayında ise hattın sanık ... adına aktif konumunda olduğunun ve bu hatla ilgili abone başlangıç tarihinin 18.04.2013 olduğunun..." karar gerekçesinde belirtilerek ... hakkında beraat kararı verildiği, sanık ...' un savunmasında [TELEFON] numaralı hattın kendi adına kayıtlı olduğunu ifade etmesi,
dosya içerisinde bulunan bir kısım evrakda da bu konuda bilgiler bulunması karşısında, suç tarihinde her iki telefon hattının sanık ... adına kayıtlı olması halinde atılı suçun iftira suçunu oluşturmayacağı bu nedenle 0543 ...numaralı hat ile 0543...4 numaralı hattın suç tarihi olan 20.04.2013 tarihinden on gün öncesi ve sonrasında kim adına kayıtlı olduğunun belirlenerek,
mesaj dökümleri ve telefon görüşme kayıtlarının getirtilmesi suç tarihinde bu hattın fiilen kim tarafından kullanıldığının belirlenmesi ve mağdur ... hakkında açılan dava dosyası getirtilip incelendikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2020/6315, K. 2021/2828, 23 Şubat 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama