Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/6868 K.2023/3592

Sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Feke Cumhuriyet Başsavcılığının 18.03.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Feke Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2016 tarihli kararı ile sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, şayet mahkumiyet kararı verilmeyecek ise müştekiye ait adli rapora göre kasten yaralama suçunun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanıklar ... ve ...'ın, daha önce de eşiyle birlikte yaşadığı evden kaçarak aralarında gönül ilişkisi bulunan eski erkek arkadaşının bulunduğu İstanbul'a giden, ancak ailesi tarafından İstanbul'dan alınarak yanlarında kalması için gönderilen akrabaları olan müşteki ile aralarında çıkan tartışma üzerine tekrar kaçarak İstanbul'a gideceğini düşündükleri müştekinin ellerini ve ayaklarını iple bağladıktan sonra, silahtan sayılan boru ile darp ettikleri, bir fırsatını bularak kaçan müştekinin başka bir akrabasının evine sığınarak görevlilerden yardım talebinde bulunduğu, aldırılan adli rapora göre basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek ve hayati tehlike geçirmeyecek şekilde yaralandığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıklar ... ve ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaleti ile aynı Kanunun 109 uncu maddesinin ikinci ve üçüncü fıkrasının (a ve b) bentlerinde yer alan suçu işlediklerinin anlaşılması karşısında sanıklar hakkında mahkumiyet kararları verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararları verilmesinde hukuka uygunluk görülmemiştir.

V. KARAR