Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/8127 K.2021/3892

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın isnadı nedeniyle mağdurlar hakkında arama tedbiri uygulanmasına karşın, sanığın cezasının TCK.nın 267/3. maddesi gereğince arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış ve sanığın yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları isnadı nedeniyle mağdurların gözaltına alındığı anlaşılmakla sanık hakkında TCK'nın 267/4 maddesi gereğince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın kendisi hakkında soruşturma yapılmasına engel olma kastı olmaksızın mağdurlar hakkında asılsız isnatta bulunduğu, bu eylemi ile doğrudan TCK.nın 267/1 maddesi kapsamındaki suçu işlediği, bu nedenle temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin doğrudan "TCK.nın 267/1. maddesi" şeklinde kabul edilmesi gerekirken yazılı şekilde "TCK.nın 268/1. maddesi yollamasıyla 267/1. maddesi" şeklinde belirtilmesi,

2- Sanığın, 05.06.2013 tarihinde kollukta verdiği ifadesi ile mağdurlar hakkında kovuşturma başlamadan önce etkin pişmanlık göstererek iftiradan döndüğü, bu itibarla hakkında tayin olunan cezadan, TCK.nın 269/2. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanığın iftirasından döndükten sonra 06.06.2013 tarihinde iddiasına konu senetleri bulduğunu belirterek söz konusu senetleri ibraz ettiğinin anlaşılması karşısında; iftira suçunu fiilin maddi eser ve delillerini uydurarak işlemediği anlaşılan sanık hakkında TCK.nın 267/2. maddesinin uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,