Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/8453 K.2021/21448

Hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 177/1, 62/1 ve 52. maddeleri gereğince 500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Develi Asliye Ceza Mahkemesinin 26/09/2018 tarihli ve 2018/349 esas, 2018/627 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

1-Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 07/04/2010 tarihli ve 2010/690 esas, 2010/3988 karar sayılı ilamında yer alan "...Hükümlünün, gözetimi altındaki hayvanı serbest bırakması ve hayvanın katılanı ısırıp basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet vermesi şeklinde işlediği fiilinin, 5237 sayılı TCK'nın 177. maddesinde düzenlenen "Hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması" suçu ile aynı Kanunun 89/1. maddesinde düzenlenen taksirle yaralama suçunu oluşturduğu,

5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince hükümlünün en ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan dolayı cezalandırılmasının gerekeceği anlaşılmakla...BOZULMASINA" şeklindeki açıklamalar karşısında, sanığın kendisine ait olan ve bağsız bulunan Pitbull cinsi köpeği ile dolaştığı, köpeğin bu sırada mağduru kovalaması sonucu mağdurun yaralandığı olayda,

katılanın şikayetçi olması ve uzlaşmak istememesi karşısında hayvan sahibi olan sanığın eyleminin taksirle yaralama ve hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçlarını oluşturduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi uyarınca daha ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

2-Kabule göre de, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 177/1. maddesinde düzenlenen suçun, 02/12/2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 75. maddesi uyarınca önödeme kapsamına alındığı nazara alınarak mahkemece sanığa usulüne uygun şekilde ön ödeme ihtarı yapılıp sonucuna göre hukukî durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu halde, önödeme işlemleri yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 11.08.2020 gün ve 2020/7806 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.09.2020 gün ve KYB/2020-74528 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, kontrol altına alınmasında ihmal gösterilen hükümlüye ait köpeğin, yaşı küçük mağdura saldırması ve mağdurun kaçmak için ağaca çıkmak istediğinde yere düşerek basit tıbbi müdahale gerektirecek biçimde yaralanması şeklinde gelişen olayda, mağdurun babası olan katılanın şikayetçi olması ve uzlaşmak istememeleri karşısında hayvan sahibi olan hükümlünün eyleminin taksirle yaralama ve hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçlarını oluşturduğu ve sayılı TCK.nın 44. maddesi uyarınca daha ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de hükümden önce 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12.maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK’nın 75. maddesi uyarınca sanığa yüklenen hayvanı tehlike yaratacak şekilde serbest bırakma suçunun temas ettiği TCK'nın 177/1. maddesinde düzenlenen suçun ön ödeme kapsamına alındığı nazara alınarak, mahkemece hükümlüye usulüne uygun şekilde ön ödeme ihtarı yapılıp sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,