Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/9372 K.2021/10431

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile sanığın telefonla ve yüzyüze arkadaşlık kurdukları, olay tarihinde sanığın mağdureyi evden alarak beraber İstanbul Şile İlçe’sine gittikleri ve geceyi arabanın içinde geçirdikten sonra Körfez İlçe'sine geri dönerek teslim olmaları şeklinde gerçekleşen olayda.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas 2015/8 Karar sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından,

sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1, 3-f, 5 maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek suça sürüklenen çocuğun TCK.nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılanlar vekilinin ve sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı sonuç ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 19.04.2021 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Bir daha dönmemek üzere evini terk etme iradesi gösteren mağdure çocuğu rızası dahilinde ailesinin rızası olmadan yanında tutan suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 234/3 maddesi unsurları gösterilen suçu oluşturacağı cihetle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 19.04.2021