Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/10476 K.2023/2194

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Şarköy Cumhuriyet Başsavcılığının 08.01.2015 tarihli iddianamesi ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Şarköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2016/54 Esas, 2016/496 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hapisten çevrili 3000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; katılan ile aralarında sözlü olarak kira sözleşmesi yaptıklarına, tanığın da bu yönde beyan verdiğine, suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, katılana ait ... Cad. 488 ada 7-8 parselde bulunan arsasına bir hakka dayanmaksızın, odun, kömür, tuğla ve traktör koymak suretiyle işgal ettiği iddiasına ilişkindir. 2. 04.01.2016 tarihli tutanak ile sanığın, katılana ait arsaya odun, kömür, tuğla ve traktör koymuş olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Adli para cezasının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca infaz aşamasında res'en uygulama yapılabileceğinden, hüküm fıkrasındaki “zamanında ödenmemesi halinde adli para cezasının hapse çevrileceği” hususuna ilişkin ihtaratın infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Sanık, katılan ile aralarında sözlü olarak kira sözleşmesi olduğuna, tanığında bu yönde beyan verdiğine, suçu işlemediğine yönelik temyiz talebinde bulunmuş ve tanık E.A, sanık ile katılan arasında kira sözleşmesi olup olmadığını bilmediğini ancak 4000 TL karşılığında bir yıllığına anlaştıklarını beyan etmiş ise de tanık E.A, katılanın eski kiracısı olup icra yoluyla katılanın arsasından tahliye edilmesi nedeniyle aralarında husumet bulunduğundan çelişkili olan beyanının hükme esas alınamayacağı, sanığın icra müdürlüğünce düzenlenen tutanakta araziyi kiraladığına dair bir beyanı bulunmadığı,

sonraki ifadelerinde de bu hususa yönelik bir beyanı bulunmamakla birlikte kira sözleşmesinin gerçekleştiğine dair ödeme belgesi vb. maddi bir delil de sunmadığı gözetildiğinde mahkemenin gerekçesinde bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR