Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/1130 K.2023/9955

Sanık hakkında kurulan hükümlerin, temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ürgüp Cumhuriyet Başsavcılığının 24.07.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve iftira suçlarından cezalandırılması için kamu davası açılmıştır. 2. Ürgüp Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli kararı ile sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, bir sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, suç tarihinden önce sanık ve katılanın gönül ilişkisi yaşayıp beraberliklerini sonlandırdıkları ancak sanığın ilişkiyi sürdürme konusunda ısrarcı olduğu, sanığın 30.05.2014 tarihinde polis merkezine giderek 25.05.2014 de katılan tarafından darp edildiğini, 30.05.2014 tarihinde ise katılan tarafından cinsel istismara uğradığını belirterek katılandan şikayetçi olduğu, katılan hakkında Ürgüp Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/772 soruşturma evrakı kapsamında yaralama ve cinsel istismar suçlarından soruşturma yürütüldüğü ve katılanın 30.05.2014 tarih saat 17.00'dan 31.05.2014 tarih saat 14.00'a kadar gözaltında kaldığı,

yapılan soruşturma kapsamında katılanın 25.05.2014 tarihinde Ürgüp'de olmadığının anlaşıldığı yine sanığın 31.05.2014 tarihli ek polis beyanınından da anlaşıldığı üzere katılanın kendisini cinsel ilişkiye girme konusunda zorlamadığı anlaşılmış bu suretle sanığın katılana yönelik iftira suçunu, katılanın gözaltında kalması nedeniyle de kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına yöneliktir.

2. Dosya kapsamında mevcut "İçişleri Bakanlığı Sevk/Serbest Bırakma Tutanağı" başlıklı belge içeriğinde; katılanın 30.05.2014 tarih saat 17:00'dan 31.05.2014 tarih saat 14:00'a kadar gözaltında kaldığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için, yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekmektedir. Somut olayda, sanık hakkında aldırılan doktor raporundan da anlaşılacağı üzere sanığın yaralanmaya maruz kaldığı sabittir.

30.05.2014 tarihinde meydana geldiği iddia edilen cinsel saldırı suçu bakımından ise, sanık aşamalardaki savunmalarında katılanın kendisini sürekli olarak tehdit etmesi nedeniyle istemeye istemeye katılanla cinsel ilişkiye girdiğini beyan etmiştir. Cinsel saldırı suçunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti bakımından da beyan delilleri dışında delil bulunmamaktadır. Tüm bu hususlara göre sanığın iddialarının maddi vakıalara dayandığı ve eyleminin 2709 sayılı T.C.

Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu anlaşıldığından, iftira suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı bu cihetle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun da yasal unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşılmakla sanığın her iki suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümler hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabul ve uygulamaya göre de; suç tarihinde engel adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin altıncı fıkrasının (b) bendi uyarınca, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda oluşan kanaate göre hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken,

28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi ile değişik ve suç tarihi itibariyle uygulanması mümkün olmayan 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 8 inci fıkrasına dayanılarak kurulan her iki hükümde "Sanık hakkında daha önceden belirlenmiş olan 5 yıllık denetim süresi içerisinde sanığın tekrar kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle CMK' nun 231/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına" şeklindeki yetersiz gerekçelerle ayrı ayrı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına kararları verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR