Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/11387 K.2023/8651

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.12.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Mersin 7.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.03.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan hükmolunan 10 ay hapis ve 200,00 TL adli para cezasının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar itiraz olunmadan 09.04.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Sanık hakkında denetim süresi içerisinde, kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle ihbarda bulunulması üzerine Mersin 7.Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 27.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kurulan hüküm açıklanarak, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 10 ay hapis ve 200,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; suçun sübutuna, suç işleme kastı bulunmadığına, zararı giderdiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; mağdurun eşi olan tanık F.D'nin, mağdurun bilgisi ve rızası ile mağdura ait banka kartıyla ATM'den para çekmesi ve kartı almayı unutup oradan ayrılması, sanığın bu durumu fark edip açık olan mağdurun hesabından para çekip kartı çantasına koyması, tanık F.D'nin kartı unuttuğunu fark edip tekrar ATM'ye gelip sanığa kartın olup olmadığını sorması, sanığın da kartı görmediğini belirtmesi, iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun oluşabilmesi için, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılarak çıkar sağlanması gerekmektedir.

Somut olayda; mağdur ...'ın eşi olan tanık F.D'nin, mağdurun bilgisi ve rızası ile mağdura ait banka kartıyla olay günü Yenişehir kampüsü ...'a ait bankamatikte işlem yapmak için ATM’ye kartını taktığı, 30 TL para çektiği, parayı alıp kartı ATM'de unutarak oradan ayrıldığı, o sırada tanık F.D'nin arkasında sırada bekleyen sanığın açık olan mağdura ait banka hesabından 700 TL para çekip kartı da çantasına koyduğu, tanık F.D'nin kartı unuttuğunu fark edip tekrar ATM'ye gelip sanığa kartın olup olmadığını sorduğu, sanığın da kartı görmediğini belirttiği, sanığın oradan ayrılıp kartı çöpe attığı, anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.02.2020 Tarih, 2017/8-349 Esas- 2020/69 Karar sayılı kararında ayrıntıları ile açıklandığı üzere;

Mağdura ait kredi kartını ele geçirmeyen ve elinde bulundurmayan sanığın eyleminde 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrasında yazılı suçun yasal unsurları oluşmayıp, tanık F.D'nin arkasında sırada bekleyen ve açık olan mağdura ait banka hesabından 700 TL para çekme işlemini yapan ve daha sonra parayı alan sanığın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR