Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/1176 K.2023/2168

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiine kararın 10.06.2016 tarihinde tebliğ edildiği ve karara karşı 10.06.2016 havale tarihli süre tutum dilekçesinin verildiği ancak mahkemenin sanık müdafiinin 29.06.2016 tarihinde temyiz süresi geçtikten sonra temyiz dilekçesi gönderdiği gerekçesiyle 1412 sayılı Kanun' un 315 inci maddesi uyarınca temyiz talebinin REDDİNE karar verdiği, süre tutum dilekçesinin temyiz süresi içerisinde verildiği tespit edilerek ilk derece mahkemesinin sanık müdafiinin temyiz talebinin reddine ilişkin 05.08.2016 tarihinde ek kararın kaldırılarak yapılacak incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında Kırıkhan Cumhuriyet Başsavcılığının 25.03.2016 tarihli iddianamesi ile iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fikrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2. Kırıkhan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2016 tarihli kararı ile iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fikrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasz ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemleri, 1. Sanığın atılı suçu işlemediğine, 2. Kararın usul ve yasaya aykın olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın Kırıkhan İlçe Emniyet Müdürlüğü Haber Merkezi'ne telefon açarak katılana ait araçta uyuşturucu madde bulunduğunu ileri sürerek resmi mercie suç ihbarında bulunmak suretiyle iftira suçunu işlediğine ilişkindir. 2. Sanığın ihbarı üzerine kolluk ekipleri katılana ait araçta arama yapmış ve herhangi bir suç unsuruna rastlanamadığına dair tutanak düzenlemişlerdir. 3.Katılan olay yerine gelen kolluk ekiplerinin elinde yazılı ihbar kağıdında sanığa ait telefon numarasını görmesi üzerine sanık hakkında iftira suçundan şikayette bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin üçüncü fikrasında, mağdurun aleyhine olarak iftira fiili nedeniyle gözaltına alma ve tutuklama dışında başka bir koruma tedbiri uygulanmışsa, cezanın yarı oranında artırılacağı öngörülmüştür. Katılan hakkında iftira fiili nedeniyle arama tedbiri uygulandığı dikkate alındığında, sanık hakkında bu suçtan tayin edilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarında yarı oranında artırılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Sanığın katılana ait araçta uyuşturucu bulunduğu ihbarı üzerine, olay yerine intikal eden kolluk kuvvetlerince katılana ait araçta herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığına ilişkin tutanak karşısında, sanığa yüklenen eylemin iftira suçunu oluşturduğuna yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamış, sanığın sübuta ve eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna yönelik temyiz itirazları yönünden hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir

V. KARAR