Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/12139 K.2023/6603

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gönen(Balıkesir) Cumhuriyet Başsavcılığının 28.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır. 2.Gönen(Balıkesir) Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, katılanı, Osmanpazar Mahallesinde bulunan evinin yan tarafına sanık tarafından yapılan ahırın çatısının katılana ait parselin 4,05 m2'lik kısmına tecavüzünün bulunduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1.Soruşturma aşamasında yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda sanık tarafından yapılan sundurmanın 4,05 m2'lik kısmının katılana 396 nolu parsele tecavüzünün bulunduğunun tespit edilmiştir. Ancak kovuşturma aşamasında yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda tecavüzün 0.93m² olduğu tespit edilmiştir.

2. Sanık savunmasında suça konu yapıyı yaparken katılana haber gönderdiğini ancak katılan gelmediği için bildiği sınıra göre yapıyı yaptığını beyan etmesi, soruşturma aşamasındaki keşifte sundurmanın tecavüzlü olduğunun anlaşılması nedeniyle sanığın sundurmayı arka köşesi tam sınırda olacak şekilde sınırına doğru çektiği, her iki parsel arasında sınırı belirleyen duvar olduğu, sanığın da duvarın kendi arazisi kısmında sundurmayı yaptığı, duvarın tam sınırda olmadığını bilemeyebileceği anlaşılmakla sanık hakkında verilen beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR